Sport & Training.

"Een paard 'moet' niks, anders dan zijn best doen. 
Het hoeft vandaag niet te lukken, de training zit 'm het proberen."

 

"Na een tijdje gaat ook een paard begrijpen wat goed voor hem is."


Dressuur rijden is niets anders dan het kunnen controleren van tempo, richting en houding van je paard, en bij voorkeur ook in die volgorde. De sport is uitgevonden door militairen, die erachter kwamen dat het best vreemd was dat zij zichzelf middels een uitgebreid trainingsschema in topconditie moesten zien te houden, maar dat dat van hun paarden helemaal niet verwacht werd. Daar moest iets aan veranderen, en dus werden oefeningen bedacht om ook paarden te trainen in conditie, kracht en lenigheid. Zo werd het blessureleed aanzienlijk kleiner, en gingen de dieren langer mee. En dat is, van oudsher maar ook heden ten dage, nog altijd het hoofddoel van de dressuur: Om je paard zodanig goed in conditie te brengen én te houden dat jij er als ruiter zo lang mogelijk plezier van hebt. Want hoewel de kans klein is dat jij en je paard nog de oorlog in gaan, wil iedereen toch zo lang mogelijk kunnen genieten van zijn maatje?

Dit besef is tijdens het trainen van een paard, ongeacht de discipline of opleidingsfase, van levensbelang. Wij doen het, omdat wij er dan plezier van hebben. Een paard zit er helemaal niet op te wachten dat jij hem leert wijken, of per se die rechterstelling van hem wilt in het galopperen, of van hem verlangt dat hij ruim de helft van zijn gewicht, plus het jouwe, gaat dragen op zijn achterbenen. Hij krijgt er alleen spierpijn van. Het is dus best logisch dat wanneer je dit van hem vraagt, hij niet zomaar 'ja' zegt. Je zult hem moeten vragen of hij zijn best voor je wil doen, en hem langzaam ervan moeten overtuigen dat wat jij van hem wilt, helemaal niet zo slecht voor hem is als het in de eerste instantie voelt. En dan, na een tijdje, komt ook je paard erachter dat wat jij wilt zo gek nog niet is. Denk maar aan een rondje in de sportschool; tijdens de training is het afzien, maar daarna voel je je geweldig, en op lange termijn merk je dat je lichaam sterker wordt. Je zit beter in je vel, en je wilt nog meer.


Het is deze filosofie die ik gebruik om mijn drie Gelderse paarden (zie hieronder) te trainen, en waarmee ik ook tijdens mijn carrière al menig ander paard getraind heb in zowel de dressuur als het springen. Ik laat het paard altijd in zijn waarde, en denk vanuit hém, in plaats vanuit mijzelf. Want, zoals dat op de muur van één van de stalgebouwen op het vroegere NHB Deurne mooi samengevat werd:

"Een ruiter zonder paard is slechts een mens. Een paard zonder ruiter is nog altijd een paard."

Zadok.

Je hebt hem al meerder malen voorbij zien komen op deze website; Mijn vriend, leerling en leermeester Zadok. Deze Gelderse Parcivalzoon is in 2004 geboren uit een Ferro moeder. Mijn Opa, fokker Henk Hoogerwaard, had hem met zijn typisch Gelderse opdruk en krachtige gangen graag naar de keuring zien gaan. Helaas echter bleef Zadok met zijn uiteindelijke 1.60m te klein, en dus werd hij geruind. Maar verkopen wilde Opa hem niet, en gezien ik van mijn pony was afgegroeid, kwam Zadok als tweejarige naar mij.  Met een paard net zo groen als ikzelf, (ik was toen dertien jaar), maakten we niet de snelste carrière, en ook Zadok's Gelderse uiterlijk werkte op concours niet altijd mee. Toen ik met hem aan kwam zetten op mijn instructeursopleiding aan NHB Deurne, trok menig wenkbrauw niet in de meest positieve zin op. Maar wat heeft dit paard zich daar bewezen; met zijn goudeerlijke instelling en enorm werkwillig vermogen hebben we samen gefloreerd. Tegen de tijd dat ik mijn diploma haalde, was iedereen fan van hem. Inmiddels starten we tegen ieders verwachting in Z2, en zijn we nog niet uitgeleerd. 

Floresco.

De naam van deze  in 2010 geboren Special D. zoon uit een Ahoy moeder is toepasselijk gekozen; vrijelijk vertaald uit het Latijn staat Floresco voor "Ik kom er wel." Met zijn kenmerkende twee gezichten bracht deze 'Mr. Two-face" al mijn ideeën over wat ik wist, kon en wilde met een paard aan het wankelen. In de weken voordat dat mijn Opa stierf vroeg hij mij dit paard te gaan rijden, 'omdat zo'n goeie was.'  Natuurlijk zeg je dan ja, ook als je eigenlijk al voldoende gekke dingen hebt uitgehaald om te weten dat het zadelmak maken van een jong paard misschien niet meer voor jou is weggelegd. Dat heb ik geweten.  Floresco bleek zo ontzettend bang en wantrouwend dat het ruim negen maanden en meer dan één ernstige blessure heeft gekost om hem zadelmak te krijgen. "Meid, doe hem nu weg," kreeg ik op mijn opleiding te horen, "Met deze ga je dood." En als het een rotzak was geweest, had ik dat gedaan. Maar dat was het niet. Dit paard was bang, zo ontzettend bang, en dat kon hij ook niet helpen. Geduld was het enige antwoord, en de betekenis van dat woord heeft hij me tot in de diepste zin opnieuw bijgebracht. Inmiddels  trainen we voor het M2. Alles wat ik hem leer, kost tijd, en elke rit is anders. Soms oefenen we zijn rechterpirouette, soms loopt hij spontaan niet meer rechtsaf. Dit paard heeft me meer over paarden en over mezelf geleerd dan ik wist dat er te leren viel. Hij verbaast me elke dag, en daar heb ik van leren genieten. Alles wat we samen bereiken, wat dat ook mag worden, is daarom van ongekende waarde. Hij komt er wel

Imber.

Als dochter van Special D. en een Ahoy merrie is deze dame uit het jaar 2013 een zus van Floresco. Haar karakter kon echter niet verder van het zijne afwijken; Imber is het meest gemakkelijke, meegaande en zachtaardige paard dat ik ooit heb gehad. In tegenstelling tot haar broer duurde het zadelmak maken van deze dame nog geen vier weken. Haar carrière gaat dan ook als een speer. Als amper driejarige werd ze met lovende cijfers benoemd tot stermerrie op de Gelderse stamboekkeuring, en krap twee maanden later behaalde ze haar eerste premie op de Centrale Keuring in Ermelo. Haar lange benen groeiden snel, wat zorgde dat we in de sport even rustig aan moesten doen om haar de kans te geven goed te ontwikkelen. In 2018 kwam zij uit in het L1, en werd bovendien drachtig van haar eerste veulen, dat in 2019 geboren is. Een hele eer, gezien ze één van de laatst gefokte merries van mijn Opa is, en er dus al ruim dertig jaar fokhistorie door haar aderen stroomt. Haar prachtige uiterlijk, chique gangenwerk en ontzettend fijne karakter schept hoge verwachtingen voor de toekomst.